Áhrif gróðurfars á afrakstur túna
 |
| Höfundur | Útgefandi | Útgáfuár | Útgáfustaður |
| Áslaug Helgadóttir | BÍ, RALA | 1987 | Reykjavík |
| | | |
| Rit | Árgangur | Tölublað | Bls. |
| Ráðunautafundur | 1987 | | 33-47 |
| | | |
| | | |
Sjá greinina í heild í pdf-skjalinu hér að ofan
I. Inngangur
Á allra síðustu árum hafa áherslur í jarðrækt breyst á Íslandi. Nýrækt heyrir nú sögunni til, um stund aá minnsta kosti, en aukinn áhugi er á endurræktun túna. Bjarni Guðleifsson (1986) hefur jafnvel sett fram þá skoðun aó tún beri að endurvinna á 5-10 ára fresti. Endurvinnsla er dýr og pví er nauðsynlegt að huga vel að því hvenær ber að endurvinna, sérstaklega í ljósi þess að nú er mikilvægt að leggja áherslu á hagkvæmni í framleiðslu frekar en magn. Meginröksemdin fyrir endurvinnslu er sú að tún séu gróðurfarslega úr sér gengin, sáðgresi sé horfið og innlend grös, sem náð hafi yfirhöndinni, gefi minni uppskeru og séu lélegra fóður. Því er bóndanum nauðsynlegt að fá upplýsingar um hvort rétt sé að skipta á innlendum gróðri og sáðgresi í því skyni að ná fram sem hagkvæmastri framleiðslu. Sáðgresi endist víðast hvar illa í túnum og innlendur gróður nær fljótt yfirhöndinni. Ending sáðgresis og gróðurfar er háð ýmsum umhverfisþáttum og meðferð túnsins. Fjallað verður stuttlega um þessa þætti áður en spurt verður hvort gróðurfar hafi áhrif á uppskeru og gæöi heysins sem af túnum fæst. Reynt verður að byggja sem mest á niðurstöðum úr tilraunum hérlendis, en einnig veróur leitað fanga í erlendum ritum. Vallarfoxgras er mikilvægasta sáðgresið og er umfjöllunin því takmörkuð viö þá tegund. |